Confession muna tayo.
Ako si Joana… hindi ko pa ‘to talaga na-try nang maayos—AI glasses.
Pero alam mo yung feeling na…
“Hindi ko pa ginagamit…
pero parang nasa daily life ko na siya sa utak ko?”
Kasi kapag sinasabi natin “AR” (augmented reality), ang naiisip ng karamihan:
may mapa sa harap ng mata, may lumulutang na objects, info na parang hologram…
Pero yung AI glasses, feeling ko lampas siya sa “cool na may lumulutang na info.”
Mas papunta siya sa:
“naiintindihan niya yung situation ko, tapos tinutulungan niya akong mag-isip at mag-ayos ng mundo ko.”
So hindi lang “may display sa harap ng mata,”
kundi “mas smooth yung flow ng buhay ko.”
Imagination pa lang… medyo nakakatakot na. Pero mas exciting.
1) “Nakikita mo, naiintindihan niya” — ito yung totoong core, ‘di ba?
Noon, yung smartphone: camera lang na “pinapakita kung ano yung kinunan mo.”
Pero AI glasses? Parang “kasama” na umiintindi sa kung ano yung nakikita mo.
Mga ganitong eksena:
- Nasa cafe ka, tinitingnan mo menu, tapos ang glasses…
“Sweet ‘to, malakas yung sugar vibe. Ito naman mas acidic/fruit notes.” - Nasa travel ka, may signboard sa ibang language, tapos…
translation na parang subtitle, natural lang. - Nasa electronics store ka, may specs sheet, tapos…
“Ito yung difference niya sa model na pinili mong i-consider last time—battery, init, bigat.”
Hindi na siya “AR na pampaganda ng view.”
Mas parang “reality + personalized summary na bagay sa’yo.”
At kung yung summary na ‘yan… hindi lang galing sa random search,
kundi naka-base sa taste mo, history mo, priorities mo?
Girl… game changer. Legit.
2) Kapag hands-free na, biglang nagiging “human-friendly” yung UX
Aminin natin: convenient ang phone, pero kailangan mo pa rin ng kamay.
Hugot sa bulsa, unlock, hanap app, type…
at sa process na ‘yan, napuputol yung focus.
Pero sa glasses, baliktad.
Pwede kang makatanggap ng info habang tuloy lang yung ginagawa mo.
- Sa navigation, hindi mo kailangan yumuko para tumingin sa phone
- Kapag busy ang kamay (delivery, trabaho, etc.—siyempre safety first!)
pwede ka pa rin makatanggap ng “small helpful hints” - Sa meeting, imbes na laptop na bukas, parang
quiet assistant na nagre-remind ng key points
Ito yung direction na gusto ko:
“Hindi ako pinapagawa ng device na parang robot,
pinoprotektahan niya yung flow ko bilang tao.”
3) Hindi “mas marami sa screen” ang goal… kundi mas hindi nakakainis
Eto yung rule ko sa imagination ko:
Kung magiging successful ang AI glasses,
hindi sapat yung “WOW ang cool!”
Mas importante yung: “hindi siya nakakaistorbo.”
- Pag sobrang daming lumalabas, mapapagod mata mo
- Pag sobrang daming notifications, stress yan
- Pag habang may kausap ka tapos may text bigla… awkward level 999
So yung best AI glasses?
“Tamáng-tama lang. Tahimik. Present pero hindi pabida.”
Gusto ko siyang i-describe ng ganito:
“Pag masyado siyang halata, fail. Pag tulong niya ang nararamdaman mo, win.”
(Parang hangin… pero matalino. 😭)
4) Ito yung “final form” na pinapangarap ko
Pure Joana imagination ‘to ha.
Pero ganito yung dream UX ko:
✅ Mode 1: “Quiet Guide”
- Sa directions, hindi yung maingay na “Turn left!”
kundi maliit na arrow sa corner ng view - Sa critical turns lang siya magbibigay ng hint
✅ Mode 2: “Instant Summary + Comparison”
- Pag tumingin ka sa product / document / manual,
may 3-line summary muna bago ka magbasa ng mahaba - Tapos may “fit ba ‘to sa’yo?” based sa preferences mo
✅ Mode 3: “Life assistant na marunong mag-organize ng memory”
- “Saan ko nga ba nilagay yung…?”
- “Ano nga ulit yung sinabi kanina?”
- “Anong pangalan niya ulit?”
Dito pumapasok yung privacy/ethics, yes. Pero technically, papunta na tayo doon.
So for me:
AI glasses shouldn’t be “AR na pang-astig,”
kundi tech na nagpapagaan ng araw mo.
5) Pero… totoo lang, medyo nakakatakot (pero excited pa rin)
Pag naging mainstream ang AI glasses, feel ko mag-iiba yung mundo:
- Mag-iiba yung meaning ng memory
- Mag-iiba yung meaning ng search (from typing to just… living)
- Mag-iiba yung learning (from reading to experiencing)
- At yung attention ng tao magiging mas valuable pa
Kaya yes… excited ako, pero cautious din.
Pero ganun din naman sa smartphone dati.
Maraming takot noon—at marami ring naging totoo.
Pero naging mas convenient din ang buhay.
So dito rin, somewhere in the middle ang landing nito.
Ang tanong: sino ang marunong mag-balance ng convenience, privacy, at human life?
Conclusion: Hindi ko pa ‘to na-try, pero parang kita ko na yung future
Feeling ko, AI glasses will start as “cool gadget.”
Tapos isang araw, bigla kang mapapasabi:
“Wait… paano ako nabuhay nang wala ‘to?”
Hindi ko pa siya fully na-eexperience,
pero yung future na naiimagine ko:
Hindi lang niya dinadagdagan ng effects yung reality…
pinapakinis niya yung paraan ng pamumuhay ko sa reality.
At kapag nangyari ‘yon…
literal na isu-suot natin ang future.